meer over de Mutandwa familie
De eerste kennismaking met Peter,
de man in dit gezin dateert uit begin jaren negentig. Mede-oprichtster Sylvia Brooijmans was toen werkzaam bij
"Price Foods" een brood- en vleesfabriek in Harare, Zimbabwe. Peter, geboren in 1967, werkte toen in
de "porkpie - section". Zijn taak was naast maken van deeg gevuld met vlees, het bereiden van het vlees
(uitbenen - kruiden - versnijden) en het afbakken van het eindproduct.
Al snel vielen Peter en ook zijn broer op door hun sterke logica en bovengemiddelde intelligentie. De samenwerking,
vooral met Peter was erg plezierig en de keuze was dan ook niet moeilijk om juist hem uit te kiezen om op te leiden
op bijvoorbeeld de computer.
Toen in 1995 het bedrijf gesloten werd, is Peter als persoonlijke assistent van de voormalige directrice aangesteld.
Tijdens de bezoeken aan Zimbabwe was Peter altijd een vertrouwd gezicht in een steeds weer veranderde omgeving.
Een regelmatige brievenwisseling met Nederland komt op gang.
In 1996 viel er een uitnodiging voor een bruiloft in de bus. Peter ging trouwen met Crezensia.
In maart werd duidelijk waarom, in een brief werd de geboorte van dochter Panache gemeld. Het gaat goed met het
gezin.
In 1998 is het gezin aanwezig op de bruiloft van Cees & Sylvia, die dit als echte Afrika-liefhebbers in Zimbabwe
vieren. Een gelukkige gezin, alleen Peter sukkelt met zijn gezondheid. Het advies om een HIV-test te doen wordt
opgevolgd en de uitslag wijst uit dat het mis is. Vrouw en kind zijn gelukkig niet besmet.
De contacten worden nog regelmatiger. Tijdens een bezoek van Sylvia aan Zimbabwe in juni 1999 wordt openlijk met
Crezensia en Peter gesproken over de ziekte. Wel is duidelijk dat dit onderwerp richting collega's en familie taboe.
Het afscheid is emotioneel, hoewel Peter nog volop aan het werk is, zijn er te veel gezondheidskwalen om de ziekte
te ontkennen.
Crezensia heeft in tussen tijd werk gevonden bij een verzekeringsbedrijf, en neemt de kans waar om ook Peter binnen
een medische verzekering te krijgen.
In december 1999 blijkt het voor Peter steeds moeilijker om zijn werk uit te voeren. Dit heeft tot gevolg dat hij
wordt ontslagen, met alle problemen van dien. Midden 2000 komt er een noodkreet, Peter is opgenomen in het ziekenhuis
met een longontsteking en het ergste wordt gevreesd. Peter knapt op maar krijgt van de arts het advies om een speciale
cocktail aan medicijnen te gaan slikken. Deze vallen niet onder het ziekenfonds en bedragen circa Hfl. 200,- per
maand. Dit is evenveel als het totale salaris van zijn vrouw…
Carla van Vugt, Sylvia Brooijmans en Cees van Kempen hebben de handen ineengeslagen en nemen kosten van de medicijnen
(zover nodig) voor hun rekening. De medicijnen slaan aan en Peter is in december 2000 weer op de been. Eén
van Peter zijn zorgen is, logischerwijze, de toekomst van zijn gezin en met name zijn dochtertje. Afgesproken is
dat de opleiding voor Panache via Stichting Kune Zuva zal worden bekostigd.
In 2001 sluit Crezensia op haar werk een lening af om een klein winkeltje (2 x 2 meter) op het terrein van zijn ouders te bouwen. Door zijn gezondheid kan hij niet meer hele dagen werken (door de hoge werkloosheid kan hij ook geen werk vinden!), op deze wijze kan hij geld verdienen om kosten te verlichten. Kune Zuva helpt bij de aanschaf van de eerste winkelvoorraad.
Medicijnen blijven een probleem, in Zimbabwe is haast niets te krijgen en wat er is, wordt tegen irreële bedragen aangeboden. In 2002 komt Crezensia met een oplossing. Haar nicht werkt in Londen, zij kan medicijnen regelen, met onze hulp.
De medicijnen die vanuit Londen worden toegestuurd slaan goed aan. Peter zijn droom is in vervulling gegaan: hij wilde zijn dochtertje naar school zien gaan. Wie weet ziet hij haar zo ook nog naar de middelbare school gaan!
Panashe doet het goed op school. Dan komt er een zorgwekkend bericht. Februari 2005 heeft Panasha een broertje gekregen. Met moeder en kind gaat alles goed - de testen tot nu toe geven geen HIV. Wij zijn erg geschrokken van het nieuws en hebben een duidelijke boodschap richting Peter en Crezensia gezonden.
De situatie in Zimbabwe is zorgwekkend. Over het jaar 2005 is de locale munt met 1000% gedevalueerd.
Crezensia wil graag illegaal in Londen gaan werken. Dit is voor haar de enige mogelijkheid om ooit voldoende kapitaal te krijgen om een eigen plek te kopen. Wij kunnen hier logischer wijze niet achter staan.
Uiteindelijk vertrekt Peter geheel ontredderd naar Zuid-Afrika, op zoek naar mogelijkheden. Met hem vertrekt circa 25% van de Zimbabweaanse bevolking
over de grens. Op een gegeven moment belt hij Kune Zuva of ze geen contacten hebben in Zuid-Afrika. Wij zijn in staat hem een baantje als
tuinman aan te bieden. Daar bewijst hij zich dusdanig dat hij allerlei computercursussen mag volgen. Momenteel werkt hij in de mijnen van Mozambique,
waar hij het ontginningsproces in kaart brengt per computer. Zijn vrouw en kinderen zijn naar Kaapstad verhuist. Elke 2 maanden komt hij naar
huis voor medicijnen en een bezoek aan zijn familie. Maar de hulp van Kune Zuva hebben zij niet meer nodig, zij kunnen weer goed voor zichzelf
en hun familie in Zimbabwe zorgen. Project gesloten.